Mur pruski to inna nazwa ściany sztachulcowej. Narodziła się w Niemczech. Taka ściana wypełniona jest kamieniem polnym, cegłą i elementami drewnianymi, ewentualnie gliną. Jego szkielet to element drewniany, zazwyczaj dębowy lub pochodzący z drzew iglastych. Szkielet ten obudowuje się odpowiednim materiałem budowlanym. Po zakończeniu budynek należy ustabilizować. Charakterystyczne dla tej budowli są belki układające się w trójkąt, które służą od przejęcia sił poziomych. Budowle tego typu są od razu rozpoznawalne – ściana składa się z pól wypełnionych cegłą lub kamieniem polnym. Poszczególne elementy oddzielają od siebie drewniane belki. Budynki wykorzystujące mur pruski wykorzystywane były już w średniowieczu i do tej pory stanowią typowy element krajobrazu miejskiego w Niemczech, Anglii, państw Skandynawii, Holandii. W Polsce można zobaczyć je na północy, Śląsku, Warmii i Mazurach oraz na Kaszubach. Obecnie rzadko się je stosuje, ponieważ przede wszystkim wykonuje się domy w nowoczesnym stylu. Jednak przywiązanie do tradycji sprawia, że i w tę stronę zwracają się często spojrzenia. Mury pruskie stosowano zarówno w wielkich miastach, jak i małych wsiach. Były wytrzymałe, dlatego tak wiele z nich przetrwało w dobrym stanie do dnia dzisiejszego. Widoczne są na ziemiach byłego zaboru pruskiego. Elementem obowiązkowym takiej konstrukcji był dach, na którym gospodynie składowały wszelkie dobra związane z żywnością, ubiorem i sprzętami. Zazwyczaj takie domki charakteryzowały się schludnym oporządzeniem i czystością w obejściu.